Zo is dit boek

Escape Room 2.0 heeft een bijzondere vertelvorm. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit twee hoofdpersonages: Nordin en Lexi. Aan het begin van elk hoofdstuk zie je meteen vanuit wie je het verhaal leest — hun naam staat als koptekst boven het hoofdstuk. Dat maakt het makkelijk om bij te houden wie aan het woord is.

Tussendoor keer je steeds terug naar een psychiaterdossier. Die stukken vallen meteen op door hun andere opmaak: ze zijn getypt of hebben een handgeschreven stijl en voelen daardoor als echte documenten. Dit dossier voegt een extra verhaallaag toe — want: wie van de vier zit er nu bij de psychiater? En wat is er gebeurd waardoor ze daar terecht is gekomen?

Het boek leest als paperback of e-book vlot en makkelijk weg en heb je binnen zo’n drie uur uit. Als luisterboek vraagt het iets meer concentratie — het kan soms lastig zijn om te horen vanuit welk personage je het verhaal op dat moment krijgt, en dat moet je dan uit de context opmaken. Houd daar rekening mee als je twijfelt tussen lezen en luisteren.

Dit boek is bedoeld voor tieners van 15 jaar en ouder die zwaardere thema’s aankunnen, zoals schuldgevoel, trauma, zelfmoordgedachten en psychische problemen bij jongeren. Het is een zelfleesboek — er valt veel te overdenken en mee te denken, en dat gaat het best als je het in je eigen tempo leest.

Mijn review

Maren Stoffels weet het verhaal snel spannend te maken. Zodra Nordin en Lexi de escape room binnenstappen, wordt het erg spannend en kan het zijn dat je het boek in één ruk uitleest.

Nordin is geen doorsnee hoofdpersonage. Hij is een bekende jonge zanger die alles mee lijkt te hebben — maar vanbinnen zit hij volkomen in de knoop. De dood van een jong meisje weegt zwaar op zijn geweten, en de grote carrièrekans in Amerika die voor hem ligt, beangstigt hem meer dan hij durft toe te geven. Lexi is het tegenovergestelde: ze leeft niet voor alleen zichzelf, maar vooral voor haar nichtje Tess. Tess kampt met ernstige psychische problemen. Zelfs terwijl ze in een levensgevaarlijk spel zit, kan Lexi niet ophouden met denken aan wat er met Tess zal gebeuren als zij er niet meer is. Beide hoofdpersonages dragen een last die groter is dan de escape room zelf.

Wat dit boek bijzonder maakt is hoe het schuldgevoel als thema centraal staat. Nordin en Lexi worden in de escape room niet alleen geconfronteerd met gevaar, maar ook met wie ze zijn en wat ze aan verdriet en verantwoordelijkheid met zich meedragen. Hoe verstikkend kan schuldgevoel zijn? Hoe lang kun je jezelf verantwoordelijk houden voor de pijn en ongeluk van een ander? Maren Stoffels geeft hier geen makkelijke antwoorden op, maar ze legt met dit verhaal wél grote nadruk op het belang van praten over je gevoelens. Een leven ná een trauma is mogelijk, maar dat je daarvoor eerst de keuze moet maken om hulp te willen en aan jezelf te willen werken. En dat juist de stap zo moeilijk is.

De dubbele verhaallijn, de escape room zelf en het raadselachtige psychiaterdossier, maakt het verhaal extra spannend. Want wie zit er uiteindelijk bij de psychiater? En waarom? Die vraag knaagt het hele boek aan je.

De escape room creëert een bijzondere omgeving. In deze situatie leer je je echte vrienden kennen. Wie heeft alles over voor de ander, of laat de ander juist in de steek om zichzelf te redden. In verschillende situaties brengt de schrijver dit in deze escape room aan de orde.

Mijn enige kanttekening is dat Zora en Tess wat op de achtergrond blijven. De personages als geheel hadden iets meer uitwerking mogen krijgen — daardoor voelde ik tijdens het lezen een iets te kleine binding met hen. Dat is precies waarom ik twijfel tussen 4,5 en 5 sterren: het verhaal voelt sterk aan, maar de personages hadden me nog wat dichter bij zich mogen trekken. Voor wie een lekker spannend boek zoekt dat ook iets te zeggen heeft, is Escape Room 2.0 absoluut een aanrader. En neem dan ook eens een kijkje bij de andere boeken van Maren Stoffels