Vleugels van vuur 3 – Het verborgen rijk: review

Lees mijn review van Vleugels van vuur 3 van Tui T. Sutherland. Glorie ontdekt haar volk en zichzelf. Voor kinderen vanaf 9 jaar. ⭐⭐⭐⭐⭐

De afgelopen weken lees ik graag tussendoor uit de boeken van deze serie. Ik vind dit een zeer interessante kinderboekenserie, omdat het volledig bestaat uit een wereld vol draken waarin wij mensen een bijna even grote rol spelen als de andere diersoorten op deze wereld. Dit is boek 3 van de serie en ik vind dit deel erg verrassend in de reeks, vanwege de wending die de serie met dit boek neemt en omdat de thema’s vrijheid, verantwoordelijkheid en identiteit hier sterk naar voren komen.

Zo is dit boek

Vertelvorm en opmaak: Net als de vorige delen volgt dit boek één hoofdpersonage van dichtbij: nu is het Glorie die het verhaal vertelt. Dat werkt goed, omdat we haar in de eerste twee boeken al kennen als de meest cynische en afstandelijke van de groep. In dit deel zie je pas echt wie ze is. Het boek leest vlot en heeft veel spanning, maar ook veel leuke scènes. Zoals de keuzes die Glorie in het verhaal maakt.

Leesniveau: Vergelijkbaar met de vorige delen, ongeveer AVI M7. Voor kinderen die de serie al kennen is dit deel goed te doen, omdat ze de wereld en de personages inmiddels kennen. Als instapboek zonder de vorige delen is het minder geschikt.

Is het te spannend? Dit deel heeft ook zware elementen: draken die verdwijnen, experimenten door de NachtVleugels en een ontdekking die de serie een donkerdere kant op stuurt. Voor kinderen die de vorige twee delen aankonden, is dit goed te behappen. Voor gevoelige kinderen geldt hetzelfde advies als bij deel 1: misschien beter samen lezen.

Voor welk kind? Dit deel is extra interessant voor kinderen die nadenken over groepsdruk, verwachtingen en hoe je je eigen weg kiest. De RegenVleugels bieden een heel andere kijk op hoe een samenleving eruit kan zien, en dat maakt dit deel ook bijzonder geschikt om over te praten in de klas of thuis.

Mijn review

Van alle drakenjongen in deze serie heeft Glorie mij in de eerste twee boeken het meest beziggehouden. Ze heeft een dikke huid wat kritiek betreft, maar dat betekent niet dat het haar niets doet. Als ze in het regenwoud hoort hoe andere draken, buiten haar oude bewakers om, haar volk lui en nutteloos noemen, blijft dat toch hangen. Ze kent haar eigen volk niet, maar ze kan zich niet voorstellen dat die beschrijving klopt. En dan arriveert ze in het regenwoud om het allemaal zelf te ervaren.

Glorie is teleurgesteld in de RegenVleugels. Ze liggen in de bomen, eten fruit en laten alles over zich heen komen, ook het verdwijnen van soortgenoten. Maar Glorie trekt hier een andere conclusie uit dan haar bewakers ooit deden. Haar afkomst maakt niet wie ze is. En dat betekent ook dat de andere RegenVleugels in staat zijn om te veranderen, als ze maar de keuze maken. Omdat niemand zich hiervoor lijkt op te werpen, voelt Glorie zich geroepen om zelf het voortouw te nemen. Dat is een mooie omslag voor een personage dat in eerdere delen vooral sceptisch en afstandelijk was.

Wat dit deel zo bijzonder maakt, is de manier waarop de RegenVleugels leven. In alle andere drakenstammen die we tot nu toe hebben leren kennen, heerst meedogenloosheid. Koninginnen doden hun eigen dochters om aan de macht te blijven, en dochters dagen hun moeder op leven en dood uit voor de troon. De RegenVleugels doen dat niet. Ze bezitten giftige spuug, waarmee ze een grote overmacht zouden kunnen vormen, maar het idee om dat als wapen tegen een andere draak in te zetten, walgt hen. Ze zijn ook vegetarisch. Fruit plukken kost minder moeite dan een prooi achternazitten en ze zien niet in waarom ze zouden doden als dat niet hoeft. Dit is het eerste drakenvolk in de serie dat in werkelijke harmonie leeft.

Tegelijk is dat ook precies hun probleem. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid is geen stabiel systeem. De RegenVleugels hebben 18 jaar in vrede geleefd, maar zijn volledig onvoorbereid als de oorlog dichterbij komt. En hun bestuursvorm, hoe vredelievend ook, heeft zijn eigen zwakheden. Iedere vrouwelijke draak kan koninging worden, er is geen adellijke klasse en elke koningin regeert maar een bepaalde tijd. Dat is vrediger dan alles wat we eerder zagen, maar ook dat systeem werkt niet vanzelf. Dit boek laat zien dat zo kan het ook een mooi idee is, maar dat elke samenleving haar eigen kwetsbaarheden heeft. Voor kinderen is dat een interessante gedachte, zeker omdat zij zelf ook leven in een systeem waarover ze weinig te zeggen hebben.

En dan is er de ontdekking aan het einde van dit deel. Zonder te veel te verklappen: de serie krijgt hier een richting die ik niet had zien aankomen. De rol van de NachtVleugels wordt opvallender dan eerder bleek en het is duidelijk dat boek 5 een grootse ontknoping in petto heeft.

Teken je eigen drakenoog

Na het lezen van dit boek wil je natuurlijk zelf ook een draak tekenen. Ik heb een stap-voor-stap tekentutorial gemaakt waarbij je leert hoe je een drakenoog tekent, van een simpele ovaal tot een volledig uitgewerkt oog met schubben. Handig voor kinderen die gek zijn op draken en graag tekenen. Elke stap wordt duidelijk getoond, zodat ook kinderen die zichzelf niet zo goed vinden in tekenen er toch een mooi resultaat mee bereiken.

Schrijf jouw eigen verhaal in het regenwoud

Stel je voor dat jij zelf een RegenVleugel ontmoet in het regenwoud. Hoe heet hij of zij? Wat eten jullie samen? En wat maak je mee? Met dit werkblad schrijven kinderen hun eigen verhaal bij Vleugels van vuur 3. Ze vullen de open plekken in, tekenen hun eigen draak en bedenken op de achterkant wat ze elke dag zouden doen als ze in het regenwoud mochten wonen. Leuk om alleen te doen, maar ook fijn als schrijfopdracht in de klas.

In het kort

Andere delen in de serie

Heb je dit deel gelezen en wil je meer? Lees ook mijn review van Vleugels van vuur 1 – De drakenprofetie. En voor andere drakenboeken zijn ook de Drakenstorm-serie en Ember Eyck en de jacht op het drakenbloed het lezen waard.