Bekijk het boek op bol.com →

Zo is dit boek

Dit boek is iets bijzonders: je leest eigenlijk het plakboek van Teun zelf. Het is zijn eerste plakboek en daarin vertelt hij je over de Grote Prijs van Steentjesdorp — zijn eerste grote avontuur. Met tekst én foto’s neemt hij je mee in het verhaal.

De opmaak maakt het lezen extra leuk. Elk hoofdstuk begint met een titel in grote rode letters met veel witruimte. In de tekst worden woorden benadrukt met rode hoofdletters, en de familiegezegden van de Bots krijgen een extra opvallende plek: in rood, omringd door stippellijnen. Dat geeft het boek een eigen sfeer en karakter die je meteen meeneemt in de belevingswereld van Teun en zijn familie.

De illustraties van Geert Gratama zijn grappig en expressief en wisselen de tekst goed af. Ze laten je goed zien wie de personages zijn — inclusief de kleine details die het verhaal zo leuk maken. Het boek heeft daarmee een fijne verhouding tussen tekst en beeld, die het lezen lekker vlot houdt.

Dit boek is ook beschikbaar als luisterboek via Storytel.

Mijn review

Wat is het toch altijd weer genieten met de personages van Tosca Menten. De familie Bots is een TE GEKKE familie: ze werken samen in hun garage als Team De Gierende Band en lijden vroeg of laat allemaal aan het kartvirus. Oma is zeker geen typische oma die van breien houdt — zij is monteur, loopt altijd rond met haar bloemetjesbadmuts om haar krullen te beschermen tegen de olie, en racet als hobby met plezier door de gevaarlijke bochten van het circuit. Haar kleindochter Vlam is net zo: een echte racer. Teun en oom Engin zijn meer de stille kracht achter de schermen — zij sleutelen het liefst aan de auto’s en laten het hardrijden liever over aan de anderen.

Het is mooi dat dit verhaal even leuk is voor jongens als voor meisjes. De karakters zijn verdeeld en herkenbaar zonder in clichés te vallen. Vlam is beter dan Teun op het circuit, en oma is het wildste type van de garage.

Het verhaal heeft ook leuke bijzonderheden. Doordat het over auto’s en racen gaat, komen er veel racetermen aan bod. Maar ook schaatstermen duiken op — en dat is logisch, want schaatsen en karten delen veel in het aanvallen van bochten. Voor kinderen die schaatsen of racen kennen, zal er herkenning zijn. Voor anderen is het gewoon interessante taal die bij de wereld van het verhaal hoort.

De familievete met garage De Glimmende Bumper voegt een extra laag toe aan het verhaal. De familie Pauw heeft in het verleden iets uitgehaald waarvoor oma nog steeds boos is — en nu burgemeester Pauw de vergunning voor de kartvereniging zomaar aan zijn broer geeft, zonder eerlijk proces, zijn de rapen gáár! En dat is ook zo’n heerlijk kenmerk van de familie Bots: als ze boos zijn, kunnen ze brullen als een beer of gieren als een stofzuiger. Dan roepen ze: ‘NU ZIJN DE RAPEN GAAR!’ En Teun ontdekt in dit verhaal dat hij daar ook prima in mee kan komen.

Maar het verhaal stopt niet bij goed-tegen-slecht. Het laat ook zien dat je in je eigen boosheid en verongelijktheid in de valkuil kunt trappen om zelf ook vals te spelen. Als je vieze trucjes uithaalt omdat je tegenstander dat ook doet, ben je dan een beter persoon dan je tegenstander? Die vraag wordt in het verhaal gesteld zonder dat het preekerig wordt, en dat vind ik een van de sterkste kanten van dit boek.

Dit is een fijne kennismaking met een nieuwe serie. Teun vertelt zelf aan het begin dat dit zijn eerste avontuur is — en het avontuur wordt ook netjes afgerond, zodat het boek prima als losstaand boek werkt. Maar ik heb er geen twijfel over: dit is niet het laatste avontuur van Turbo Teun en zijn gekke familie. Ik kijk er nu al naar uit.